حریم من
welcome to my weblog
۱۳۸٤/۱/۱٥
 

چشمانی که من می شناسم جنگلی است همیشه سبز ,

دو ستاره در آن چشم خفته اند.                            

چشمانی که من می شناسم , اسطوره را به تاریخ بدل 

کرده اند , استعاره را به حقیقت , جمله را به نگاه و   

سوال را به خاموشی....                                       

مرا عریان می کند و وجودم را از خویش می تکاند    

چندانکه الماس شیشه را یا احساس اندیشه را.            

چشمانی که من می شناسم , خونریزترین دشنه ها  را    

در دستان کودکانه خود دارد و من بیش از                   

آنکه از خود بترسم , بر آن چشمان بیم دارم.                       

چشمانی که من می شناسم , به خاطر می کشاند قفس      

و پرواز را , نیز انتها و آغاز را.                              

چشمانی که من می شناسم , هنگامی که به گریه می نشیند ,

هراس دلم را می ترکاند , چندانکه گویی دو اقیانوس         

به خستگی راه گشاده اند....                                        

" من در چشمانی که می شناسم گم شده ام "

 

 

 

 

این متنو کسی که خیلی دوستش داشتم برام نوشته بود توی اولین کارتی که بهم داد. حالا دیگه نیست و شده یه خاطره . دیگه چطور می تونم عشق کسی رو باور کنم؟؟؟؟؟

 



لینک نوشته| نوشته شده در ساعت ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ توسط : روشنک